frear

Γιά τόν μικρό χορευτή τῆς Ἄρλ – τῆς Βάνας Πασούλη

Τότε πού ταξιδεύαμε ἀμέριμνοι(;)

Στήν ἄσκεπη καί ἀχανῆ πλατεία de la Republique
σάν νά ἁπλώθηκαν χορευτικά ὀστᾶ
καί στριμωγμένες ἰαχές ἀπό τῶν παλαιῶν καιρῶν
ἀγῶνες, κονταρομαχίες, διαξιφισμούς θεῶν
καί ἀνθρώπων πάθη.

Τό cryptoporticus προσωρινά κλειστό γιά τό κοινό
βιβλιοθῆκες πού στριμώχνουν μέσα στά βιβλία τους
σώματα ἱστορίας, τίς ἴδιες της τίς σάρκες
καί ὀνόματα ἀνιστόρητα ἀνθρώπων
πού δέν τούς χώνεψε οὔτε ἡ μνήμη.

Μά ὁ Βάν Γκόγκ ἀγάπησε τήν Προβηγκία
κι ἔβαψε τό café terrace μέ χρῶμα θαλλερό τίς νύχτες
πρίν φύγει γιά τό ἄσυλο τοῦ Σέν Ρεμύ
φροντίδι, βεβαίως, τῶν κατοίκων.

Μάταια ἀναζητούσαμε λίγη ἀπό τή δόξα τήν παλιά
στήν ἀχανῆ καί ἀδειανή πλατεία
ἐμεῖς οἱ ἀνίδεοι ἐκδρομεῖς,
οἱ ταλαιπωρημένοι περιπατητές
στ’ ἀπατηλά κρυσφήγετα τοῦ χρόνου,
οἱ χαυνωμένοι ἀπό τόν ρυθμό
πού ἕνα τουμπελέκι ἀχολογοῦσε
κι ἕνα μικρό παιδί –γυφτάκι ἤ μετανάστης ἔμοιαζε–
χόρευε καί λικνιζότανε μέ νάζι.

Οἶκτο, φιλία γύρευε;
Μᾶλλον τόν ὀβολό μας μόνο.

Καθώς μακραίναμε ἔμοιαζε ὁ ἦχος
σάν ἐμβατήριο ὁριστικοῦ ἀποχωρισμοῦ
ὅπως μᾶς θύμιζε τήν ἄδικη, σκληρή μοῖρα τῶν ἀνθρώπων
γιά τά παιδιά πού ὥς παιδιά δέν πρόλαβαν
νά παίξουν καί νά γνωρίσουν μάνας ζεστασιά,
γλυκιά πατρίδα.

Χορεύουνε ξορκίζοντας τό μέλλον τους.
Κι ἴσως μιά λέμβος νά τά ξεράσει ἀσυνόδευτα
καί νά τ’ ἀφήσει ὀρφανά σέ κάποια Λέσβο.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Βαν Γκογκ, Η αυλή του νοσοκομείου στην Αρλ (1889). Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly