frear

Ρέιμοντ Κάρβερ: «Φωτογραφία του πατέρα μου στα είκοσι δύο του χρόνια»

Εισαγωγή – Μετάφραση: Νίκος Καζάζης

Τον Σεπτέμβριο του 1984, ο Ρέιμοντ Κάρβερ δημοσίευσε ένα κείμενο στο περιοδικό Esquire, με τίτλο «Η ζωή του πατέρα μου». Με την υποφώσκουσα συναισθηματική φόρτιση που διατρέχει κι όλο του το έργο, μιλά για τη ζωή του πατέρα του (ο οποίος έχει πεθάνει τον Ιούνιο του 1967) και τη σχέση του μαζί του. Το κείμενο κλείνει με ένα ποίημα σπαρακτικής εξομολογητικής έντασης, που καθρεφτίζει με μοναδικό τρόπο τη διαδικασία συμφιλίωσης του γιου με τη μνήμη του πατέρα. Στην παράγραφο που προηγείται, ο Κάρβερ εξηγεί την αφορμή συγγραφής του.

«…Ανάμεσα στις φωτογραφίες του πατέρα μου και τις δικές της, που κρατούσε η μητέρα μου, απ’ τον πρώτο καιρό στην Ουάσινγκτον, ήταν και μια φωτογραφία του, που τον έδειχνε να στέκεται μπροστά σε ένα αμάξι, κρατώντας μια μπίρα και μια ψαροβελόνα. Στη φωτογραφία έχει το καπέλο γερτό στο μέτωπό του και χαμογελά αμήχανα. Τη ζήτησα από τη μητέρα μου και μου την έδωσε μαζί με κάποιες άλλες. Την κρέμασα στον τοίχο μου, και κάθε φορά που μετακομίζαμε, την έπαιρνα μαζί και την έβαζα σ’ έναν άλλο τοίχο. Πού και πού την κοίταγα προσεκτικά και προσπαθούσα να καταλάβω κάποια πράγματα για τον πατέρα μου, ίσως και για μένα τον ίδιο. Αλλά δεν μπορούσα. Ο πατέρας μου συνέχιζε να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από μένα, όλο και πιο πίσω στον χρόνο. Τελικά, κατά τη διάρκεια μιας άλλης μετακόμισης, την έχασα τη φωτογραφία. Τότε ήταν που ξεκίνησα να προσπαθώ να την ανακαλέσω, για να δοκιμάσω να πω δυο λόγια για τον πατέρα μου και το πόσο πολύ μοιάζαμε. Έγραψα το ποίημα όταν έμενα σ’ ένα διαμέρισμα, σε μια αστική περιοχή του Σαν Φραντσίσκο, μια εποχή που, όπως κι ο πατέρας μου, είχα μπλέξει με το αλκοόλ. Το ποίημα ήταν ένας τρόπος να βρεθώ κοντά του.»

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

Οκτώβρης. Εδώ σ’ αυτή την υγρή, αφιλόξενη κουζίνα
κοιτάζω το αμήχανο, νεανικό πρόσωπο του πατέρα μου.
Ντροπαλό χαμόγελο, ένα σκοινί με μια πέρκα
κίτρινη, αγκαθωτή στο ένα χέρι,
κι ένα μπουκάλι μπίρας Carlsbad στο άλλο.

Με τζιν και φανελένιο πουκάμισο, γέρνει
στο μπροστινό φτερό μιας Φορντ του 1934.
Θα ‘θελε να δείχνει γενναίος κι ανοιχτόκαρδος στους απογόνους του,
φορά το παλιό του καπέλο γερτό πάνω στ’ αφτί.
Όλη του τη ζωή ο πατέρας μου ήθελε να είναι αποφασιστικός.

Αλλά τα μάτια του τον προδίδουν, όπως και τα χέρια
που χαλαρά τείνουν το σκοινί με τη νεκρή πέρκα
και το μπουκάλι με την μπίρα. Πατέρα σε αγαπάω,
πώς μπορώ όμως να σου πω σ’ ευχαριστώ,
εγώ που δεν μπορώ ούτε το ποτό μου να κρατήσω
κι ούτε ξέρω τα μέρη για να ψαρεύω;

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly