frear

Δύο ποιήματα – της Lale Alatli

Το διχασμένο κορμί

Κοιτάζω το ρολόι
στο ένα μου χέρι η ώρα είναι πέντε
και στο άλλο τέσσερις,
στο ένα μου αυτί οι καμπάνες
στο άλλο η κραυγή του μουεζίνη
η μισή μου γλώσσα ελληνική
η άλλη τουρκική
το ένα μου πόδι περπατάει
το άλλο σκοντάφτει.
Να ερχόταν η εικοστή πέμπτη ώρα
να είχα μόνο μουσική στα αυτιά
να μιλούσα μόνο τη γλώσσα των πουλιών
να έτρεχαν μαζί τα δυο μου πόδια
κι εγώ να ήμουν μια χαμογελαστή Λευκωσία.

#

Bölünmüş Βedenim

Saate bakıyorum
bir kolum dördü gösteriyor
diğeri beşi,
bir kulağımda kilise çanları
diğerinde müezzinin çığlığı,
dilimin yarısı Yunanca
yarısı Türkçe,
bir ayağım yürürken
diğeri taşa takılıyor.
Saat yirmi beşi gösterseydi
kulağımda sadece müzik olsaydı
yalnızca kuş dili konuşsaydım
ayaklarım beraber koşsa
ben de mutlu bir Lefkoşa olsaydım.

***

Το πένθος

Άφτερες πεταλούδες μέσα σου
δεν έχουν πού να πάνε.
Το τραγούδι σου βουβό
το σκάκι χωρίς συμπαίχτη.
Θέλεις να πετάξεις όμως
ο ουρανός είναι κάτω από τη γη,
θέλεις να τρέξεις
αλλά οι δρόμοι έχουν βουλιάξει
η σελήνη μιλά
με ανύπαρκτα άστρα.
Το πένθος μου αγάπη αιχμάλωτη.

#

Yas

Uçacak yeri yok
içindeki kanatsız kelebeklerin.
Şarkın sessiz,
satrançta tek oyuncu kalmışsın.
Kanatlanmak istiyοrsun
gökyüzü toprak altında,
koşulacak yolları sel basmış,
dolunay görünmez yıldızlarla
sohbete dalmış,
Yasım, tutsak bir aşk.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Konrad Helbig (Παραδείσι, Ρόδος 1961). Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly