Τις μέρες του δύσκολου αποκλεισμού
έβαλε μια τάξη μέσα της.
Όσα υπήρχαν,
πολύτιμα εκθέματα για το αόρατο μουσείο,
εντός της.
Αυτό δεν ήταν άλλο παρά οι σκέψεις
που δεν πρόλαβε να εκφράσει˙
τα τρυφερά της βλέμματα
που ατύχησε να μη χαρίσει σε πρόσωπα αγαπημένα˙
οι αγκαλιές που δε γεμίσανε ποτέ˙
τα χέρια που δίστασε να κλείσει στα δικά της˙
τα λόγια που φοβήθηκε να πει.
Όμως τα πιο αγαπημένα της εκθέματα ήταν
– ή ίσως καλύτερα να πούμε “είναι” –
απ’ το κοινό τους παρελθόν και μέλλον˙
οι αναμνήσεις της μαζί του
και όσα ακόμα ονειρεύεται να ζήσει.
Ελπίζει ακόμα,
κι ας ξέρει πως είναι δύσκολοι οι καιροί
για όνειρα και για τα ζωντανά μουσεία.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Esa Riippa. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]
