Το πιο εκλεκτό μάρμαρο.
Λευκό, αέναο, αναλλοίωτο.
Αυτό διάλεξα ως κομμάτι της καρδιάς μου.
Σμίλευσα πάνω με σεβασμό
το «σ» ολοστρόγγυλο, τέλειος κύκλος.
Τα κλείνει όλα μέσα του.
Το «γ» ισομερές, ισορροπημένο.
Το «π» απόλυτες ευθείες.
Χωρίς κανένα κενό ανάμεσά τους.
Στηρίζει η μία την άλλη.
Μόνο το «ω» βγήκε κάπως μεγαλύτερο.
Φαίνεται αυτό το ελάττωμα στο τέλος της λέξης.
Ξεφεύγει από την ισορροπία.
Αντιστοιχεί ξεκάθαρα στην αντωνυμία «Εγώ»
α’ενικό.
«Εγώ» σ’αγαπώ.
Το «Εσύ»;
Θα μας τελείωσε το μάρμαρο
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Εμμανουήλ Μπιτσάκης. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]
