Έκοψες πορτοκάλια από τον κήπο.
Καθώς μου τα ’φερνες στην αγκαλιά σου,
έμοιαζες με Κόρη στον κήπο των Εσπερίδων˙
δεν ήσουν κόρη πια εδώ και χρόνια.
Έπειτα,
έχωσες τα δάχτυλά σου στον φλοιό τους,
βαθιά,
μέχρι που τα ’βαψες στον χυμό τους
και μου ’δωσες να τον γευτώ.
Είχες τότε στα μάγουλα μιαν αίσθηση αιδημοσύνης,
λες και τρυγούσα τους καρπούς σου.
Κι όμως,
χωρίς να το ’χεις καταλάβει,
αυτό ακριβώς συνέβη.
Η αψάδα του πορτοκαλιού ήταν απλώς το πρόσχημα.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Χρήστος Μποκόρος. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]
