frear

Δύο ποιήματα – του Νίκου Μυλόπουλου

 

ΑΝΕΦΕΛΕΣ ΜΑΤΙΕΣ

Στη χώρα των κορυδαλλών γνωστή και ως χώρα των δακρύων
Πότιζα με σιωπή τη θάλασσα γέμιζα με κραυγές τους δρόμους
Έτσι γεννήθηκες εσύ μέσ’ απ’ τα νερά της παλίρροιας
Κι’ ύστερα φανερώθηκες σαν άγριο περιστέρι
Κανείς δεν γνώριζε γιατί κατακόκκινα είχες φτερά
Εκτός από μένα που μυημένος στους αλλεπάλληλους βιασμούς σου
Πέρα από την αγράμπελη ή πίσω από της χαράς το περιβόλι
Δάκρυσα χαλασμένο πίνοντας κρασί
Αποφασισμένος να μην ξαναστείλω ποτέ γράμματα στην αγάπη.
Το άλλο πρωί μία αμέτρητη σειρά από αγγέλους
Ασελγούσε ασύστολα στα ραγισμένα πλην κάτασπρα φτερά σου.

Κλείσε το φως μου ψιθύρισες
Δραπετεύεις πάλι γυμνός μέσ’ από τη ζωή μου.

ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟΙ ΟΠΩΣ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ

Τυλιγμένος με ξεραμένες πληγές στις τρύπιες ώρες
Χαιρόμουν τη σιωπή των λέξεων έχοντας ήδη απογραφή ξεκινήσει
Αφιέρωνα άλλη μιαν απόπειρα να συνηθίσω στο σκοτάδι
Βλέποντας κάθε βράδυ μονότονα στ’ όνειρο
Να βιώνω σκηνές που ποτέ δεν θα ζούσα.
Κρατώντας άνθη εφήμερα κι αμάραντα στα χέρια
Και χορεύοντας σαν αέρας στα εσώτερα των γυναικείων πετρωμάτων
Σε προσκάλεσα τρυφερά στη δίκλινη αναπηρία μου
Να μιλήσουμε γι’ ανακωχή στις ξέρες της αμφισβήτησης
Και μέσ’ απ’ της οδύνης τον κερδισμένο θρίαμβο
Να ζήσουμε.

Σφίγγοντας ανάμεσα στα δάχτυλα τις χορδές του μυαλού
Πλάθαμε κάτι από σενάριο ζωής, καινούργιο

[Το έργο που συνοδεύει τα ποιήματα είναι του Marc Chagall.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr
%d bloggers like this: