Καθώς στην πόλη μέσα ηχούν σειρήνες,
που ειδοποιούν τις σιωπηρές μας πτώσεις,
σαν έτοιμος από καιρό να νιώσεις
και να μη ρίξεις σ’ άλλους τις ευθύνες.
Δες πώς πληθαίνουν τώρα οι κηφήνες,
για χάρη τους αυξάνονται χρεώσεις
μα εξοφλούνται με παλιές μας γνώσεις,
που έχουν γίνει πια για μας ρουτίνες.
Τα μάρμαρα μονάχα έχουν μείνει
και δε θυμούνται πια τα γεγονότα,
τις μέρες που θα φέρουν άλλη οδύνη,
γιατί εκείνα έμαθαν τα ώτα
μαρμάρινο σαν έρμαιο να σμιλεύουν·
στον οιωνό της εποχής κωφεύουν.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]
