Στη θάλασσα
Δεν πετάω, αλλά ούτε πατάω και στη γη.
Η άνωση παίζει το ρόλο της.
Αλαφραίνει το σωματικό μου βάρος
κι έτσι μπορώ να αφήσω το κορμί μου να αιωρηθεί
στον αφρό των κυμάτων.
Καράβι ακυβέρνητο, μα σε ήρεμη θάλασσα.
Όμως ένα άλλο βάρος, δε λέει να φύγει.
Ανοίγεις τα μάτια και κοιτάς τον ουρανό.
Το απέραντο βασίλειο του σε καταβάλλει.
Ούτε ένα σύννεφο εκεί ψηλά να πιαστείς·
να αφεθείς στις μορφές που αλλάζει,
περιμένοντας μάταια να πάρει
και τη δική σου μορφή.
Ο ήλιος; Που είναι ο ήλιος;
Πρέπει να ετοιμάζεται να δύσει
και αφήνει το μπλε να θριαμβεύσει
και να νικήσει ακόμα και μένα.
Τόση η ομορφιά του κόσμου
και φτάνει μόνο η δική σου απουσία
να την κάνει ξένη·
σα να συμβαίνει κάπου αλλού,
για κάποιον άλλον.
