Έρχεται η ώρα που ο κύκλος κλείνει·
μα το σώμα αρνείται να υπακούσει
στα βαριά σίδερα που την πόρτα σφαλίζουν.
Ξαπλώνει, σέρνεται ως σίγμα τελικό
μουρμουρίζει, βρίσκει τρόπους χρόνο να κερδίσει
τώρα που τείνει ο κύκλος πια, ν’ αφήνει δυσδιάκριτο τέλος κι αρχή του.
Θολό να δείχνουν ίδια όλα τα σημεία
κι ίσες να μοιάζουν διάμετροι κι ακτίνες
στάσεις κι αποστάσεις της ζωής.
Αν τη δική σου αρχή κατέχεις
(στήριγμα μέγα για το βηματισμό σου)
πορεύεσαι από κει πιο εύκολα, αντίκρυ στο κατόπι.
Γκρεμνοί, στοές, σκαλοπατιές
συμπράττουν
δεν σε μάχονται
για την ολοκλήρωσή σου.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
