Ερωδιός
Παρατεταμένη νύχτα αμυγδαλόσχημη
στο ράμφος του ερωδιού
π’ αδύναμος να σε καταπιεί
σε πηγαινοφέρνει
από τον Έβρο στη Σαμοθράκη
μέχρι να σε βαρεθεί και σε πετάξει
στη μυστική στοά
που την έχουν για πέρασμα
τα θραύσματα της αθανασίας
οι σιωπές των μυστών
και οι ιερές λέξεις
οι λησμονημένες
για την ιερότητά τους
Μητέρα
Εν
Ουρανός
(Βερολίνο 2012)
Φῶς ἀνατέταλκέ σοι*
στη μέση νύχτα
όταν σε βρήκα
στην πυκνή βοή
του χρυσού θέρους
με την δροσιά
του μίσχου σου
ανάμεσα στις φλέβες
όταν στο στήθος
σου το κραταιό
δεν είχα καιρό
να στήσω πάλι
ανδριάντες
κι ανευλαβής κατέσκυψα
μάτια και κεφαλή
και χύθηκαν κόρες
μύριες στο έδαφος
και δάκρυα ισοσκελή
(Αθήνα 21.05.2013)
*Ἀγιος Γεράσιμος, Ωδή ζ’, Παῖδες Ἐβραίων (χειρόγραφο 12ου αι., Μονή αγ. Σάββα, Ιεροσόλυμα).
Της μιας ανάσας
Ήταν η πόρτα δίκοπη φυγή
καθώς την έσπαζε η παλάμη
και ήρθε το αίμα, τ’ άσπιλο χώμα που πατώ
ήρθε ο διάτρητος αέρας
Πόσοι μετρούν τα βήματα
πόσοι τ’ αποφασίζουν
που ζωή
που κόσμος
και πόσοι τον χαρίζουν;
(Γενεύη 19.09.2015)
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Andrey Remnev.]
