Μη φοβάσαι για μένα, άσε το χέρι μου
Δεν θα κάνω κανένα βήμα απονενοημένο
Φοβάμαι κι εγώ, μη νομίζεις
Ψάχνω μονάχα τα βότσαλα
Να βρω ανάμεσά τους αχτίδες, ελπίδες, λεπίδες
Αχ, θα σου πω, κόπηκα
Θα το ξεπλύνω στη θάλασσα
Μην ανησυχείς, το αλάτι θα κάψει το αίμα
Όλα όπως πρώτα θα γίνουνε
Θα περιμένω εδώ σιωπηλά
Η άμπωτη κάνει την άμμο να γυαλίζει
Σκορπά τη μνήμη της άλμης τριγύρω
Σπαρταράνε τα ψάρια, ασθμαίνουν τα φύκια
Και το σώμα των κοχυλιών
Χίλια σπασμένα κομμάτια
Κυοφορεί θλίψεις επιστολών ανεπίδοτων
Που στους φακέλους τους μέσα αργοσβύνουν
Κι αν τολμήσεις ν΄ αγγίξεις, ακούς
Της καρέκλας το τρίξιμο σ΄ ένα έρημο σπίτι
Των παιδιών τα κλάματα
Που το κύμα τούς πήρε το τόπι
Κι έτσι το τραύμα βαθαίνει
Άλλη μια μέρα στεγνή θα περάσει
Θα νυχτωθώ πάλι καθισμένη στην άμμο
Καρτερώντας βουβή την παλίρροια
Να με σκεπάσει απαλά κι ούτε καν θα σαλέψω
Τα μαλλιά μου να μπλεχτούν στα κοράλλια
Τα δάκτυλά μου να χαϊδέψουν ναυτίλους
Η αλμύρα να γιάνει το κομμένο μου χέρι
Τα μάτια μου να παίξουν στα χρώματα
Στου ήλιου διαρρήκτη τα υποβρύχια γέλια
Οδοιπόρος στον βυθό τον απέραντο
Μια ολόκληρη ζωή δεν σου φτάνει
Τα καράβια διαβαίνουν στον ορίζοντα
Λευκά, σιωπηλά και γενναία
Οι καπετάνιοι τους ξέρουν την αλήθεια ξεκάθαρη
Σαν τη γραμμή της σελήνης στα σκοτεινά νερά πάνω
