Μου είπαν να τολμήσω
να κυνηγήσω μια σκιά,
γιγαντωμένα απρόσιτη.
Κι όταν κοντέψω,
να της δώσω ένα τιποτένιο αλφάβητο.
Καρφώνει η τόλμη τα λογικά
σε χαντάκια.
Στο στενόδρομο, χαραυγή,
τον είδα οκλαδόν να κοιτάει ψηλά.
Ήταν ο στρατιώτης που εκπαίδευα
σε μια φυλακή κι οι δυο
που έμπαζε φόβο.
Δωρική καταγωγή
με πνεύμονες Ταύγετου
και η καρδιά του κακοφωτισμένο χαρτί
που αιωρήθηκε γοερά στην τσέπη μου.
– Είμαι ακόμα παιδί.
Μα, περηφάνια διδάχτηκες.
Ώρες προπόνησης γνώσεων-κανόνων.
Το μερτικό σου όρμα να το πάρεις!
– Ακτινοβατώ μέσα στις ραδιουργίες
που επινόησαν οι διαφορετικοί.
Βγάζω απ’ τη φόδρα την επιβίωση
και προσέχω στις στροφοδίνες
να μη γεμίσει σκόνη.
Όταν βρέχει να περπατάς.
Μόνο έτσι μπαίνει η φύση μέσα σου.
Κι άμα καταπιείς το βρόχινο νερό,
ανθίζεις.
Είσαι πληγωμένος. Αγριεύομαι.
– Γι αυτό καχύποπτος,
αναισθηματίας.
Με κυνηγούν οι Ερινύες.
Φυγαδεύομαι απ’ τον Εφιάλτη.
Στην επιστροφή, πάρε το άλλο γεφύρι
όπου τα ρυάκια περπατούν ανάποδα.
Εκεί να πλύνεις τα βόλια σου
να γίνουν γόνιμοι σπόροι
κι όπου ρίχνεις, να σπέρνεται.
Θ’ ανοίγεις τη χούφτα σου
κι απ’ τις ματωμένες ραγάδες
θ’ αναπνέει η Άρτεμη.
– Τους θάμνους στους κήπους
τους κούρεψαν χθες σε σχήμα βόμβας
κι απ’ τα παράθυρα πέταξαν
λευκά πανιά.
Τα όνειρά μου κλαίνε.
Στους κρυστάλλους
καθρεφτίζεται ο Ουρανός.
Ο Απόλλωνας ξεχορταριάζει τα καλντερίμια
και φυτεύει ήλιο.
Τριαντάφυλλα μπουκέτο στα χέρια
τριαντάφυλλα στεφάνι στα μαλλιά
τριαντάφυλλα στάμπα σε καμβά
τριαντάφυλλα στρωμένα σε σεντόνια.
Τριανταφυλλένια ζωή.
– Θ’ αποδράσω
στης Ηούς το ακλήτευτο χρώμα.
Μια βουτιά.
Μια αναπνοή.
Μια νίκη.
[Από τη συλλογή Πώς η ζωή (2016).]
