frear

Συντροφιά – της Δήμητρας Σταύρου

Έχω κουρνιάσει στη γωνιά, εδώ, για λίγο
Πουλί που τουρτουρίζει απ’ το κρύο
Φύλλο παράωρο, πεσμένο από το δέντρο
Πώς έμπλεξε τις εποχές για να φυτρώσει;
Η άνοιξη είναι μετά ή έχει περάσει;
Με αυτήν την απορία θα σαπίσω
Κοντά σε στεγνωμένες, νεκρές ρίζες
Νήπιο κορίτσι, που προσμένει το μαχαίρι
Το κοφτερό του, αλίμονο, το χάδι
Συνειδητή επιλογή δακρύων
Μην τύχει το πένθος να περάσει
Και παραπονεμένο και σκυφτό να φύγει
Γιατί τάχα πολύ δεν το ’κλαψα, καλό μου,
Να ξαποστάσει στην αλμυρή μου λίμνη
Να κάτσει, ν’ ανασάνει, να χορτάσει
Γι’ αλλού δρόμο μακρύ να ξεκινήσει
Τυφλό, με δάκτυλα ιδρωμένα, να ζητήσει
Ψάχνοντας λέξεις απλές, συνηθισμένες
Όπως-όπως να στριμώξει στον ντορβά του
Προσφάι για τις δύσκολες ώρες της νύχτας
Και το ταξίδι του και πάλι να κινήσει
Για πόνους απαράλλαχτους, παλιούς και νέους,
Και μόνη έγνοια στο μυαλό του να ’χει
Μην τύχει μονάχη μου να μείνω,
Ξωπίσω του τη θλίψη θα μ’ αφήσει
Να μην στενοχωριέμαι στη γωνιά μου.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Πίττας.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly