ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΜΑΘΩ
Ίσως κάποτε να κλάψω για σένα.
Ίσως σε διηγηθούν οι κόρες των ματιών μου.
Ίσως κάποτε να γίνεις το κάλεσμα εσύ,
σε βουβό ουρλιαχτό ψυχής.
Να βαφτιστείς ο Ένας αντί Όλων.
Ίσως και να ’σαι ο λυτρωτικός εκείνος παραλογισμός
της αλλόκοτής μου φύσης.
Ίσως και να ’σαι απλά μια πλάνη
που για δώρο μού προσφέρει την εφήμερη ευτυχία
του μεταμφιεσμένου ψεύδους.
Ίσως όλη η ύπαρξή σου να χωρά
σ’ ένα ποίημα που σιγοτραγουδά.
Ίσως κάποτε να μάθω.
****
Η ΜΟΝΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ
Οι λέξεις αδιάφορες απέναντί μου στέκουν.
Στην πιο επείγουσα ανάγκη με προδίδουν.
Τραβιούνται απότομα σαν κάνω να τις αγγίξω.
Πολύτιμος μου έγινες, βαθιά ομολογία.
Πριν γίνεις πλήρωσή μου εσύ,
αυτή η φλόγα στων σωθικών μου την πηγή
είναι μια νέα κυριαρχία.
Δικός μου είναι πια κι ο φόβος του αποχωρισμού,
ιδιοκτησία μισητή.
[Από την ανέκδοτη δεύτερη ποιητική συλλογή της Πετρίνας Γιαννακούλη. Φωτογραφία: Γιάννης Β. Κωβαίος.]
