Η περίοδος 1990-2016 ξεκίνησε μ’ έναν πόλεμο, συνεχίστηκε με άλλους πολέμους και επεμβάσεις, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ και των δυτικών συμμάχων της στο όνομα της διεθνούς φιλελεύθερης τάξης. Παράλληλα ξεκίνησε και έληξε επίσης με τον φαινομενικό θρίαμβο του φιλοσοφικού φιλελευθερισμού, όπως αυτός εκφράστηκε αμεσότερα στο βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα Το τέλος της Ιστορίας.
Και τα δύο έμοιαζαν να προτείνουν κοσμοϊστορικές νομιμοποιήσεις για την ηγεμονία των ΗΠΑ. Το Τέλος της Ιστορίας διακήρυσσε ότι η φιλελεύθερη, καπιταλιστική δημοκρατία ήταν η απάντηση στην «ανθρώπινη κατάσταση». Ο καπιταλισμός ήταν η τελευταία λέξη στην οικονομία, καθώς μεγιστοποιούσε την ευημερία, και ο φιλελευθερισμός ήταν η τελευταία λέξη στην πολιτική, καθώς μόνον αυτός ικανοποιούσε την ανθρώπινη ανάγκη για ατομική αξιοπρέπεια και αμοιβαία αναγνώριση. Η πρώτη ιδέα εκφραζόταν στη «Συναίνεση της Ουάσινγκτον» για την οικονομική πολιτική, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η δεύτερη αποκρυσταλλώθηκε στον «οικουμενικό ανθρωπισμό» που οδήγησε τη Δύση στον πόλεμο του Κοσόβου και σε σειρά άλλων επεμβάσεων. […]
[Απόσπασμα από κείμενο που δημοσιεύεται στο νέο μας τεύχος. Υπενθυμίζουμε ότι η ύλη του έντυπου περιοδικού είναι εντελώς άλλη από την ύλη που δημοσιεύεται καθημερινά στην ιστοσελίδα μας. Σύνθεση: Τiago Ηoisel.]
