στον οίκο του άρτου
και τότε ανέτειλε η νύχτα
η ελπιστή
αφού η γόρδια προσμονή
λύθηκε
σαν κοπάδια άστρων
γύρεψαν το βοσκό τους
ενώ η Μαρία περπατούσε
ψάχνοντας για κάποιο χάνι
μια γωνιά
για να γεννήσει Αυτόν
που άλλαξε τον τρόπο
που κοιταζόμαστε στα μάτια·
ύστερα άπλωσε
την αγωνία της
σε άχυρα απροετοίμαστα
και τα ζώα όλα θυμιάτισαν
με την άχνα τους
την υπόσχεση της καλοσύνης
όταν σαρκώθηκε
με το πρώτο κλάμα
η απλόχερη ευσπλαχνία
εναλλακτικές θεραπείες
κι όταν εισήλθε στο σπίτι
το απογεμισμένο με αδημονία
κάποιοι εξ αυτών
τους έσυραν κοντά Του·
Εκείνος άφησε
την απόκοσμη ματιά Του
να διασχίσει την έρημη γη τους
και ένας Tου λόγος πέρασε
σα ριπή
σηκώνοντας
μιαν αλλιώτικη αμμοθύελλα
αφού από την όαση
που αποκαλύφθηκε
ο ένας ξεδίψασε
και ο άλλος σηκώθηκε
ύστερα από χρόνια
να την περπατήσει
ο άγνωστος συνδαιτυμόνας
βέβαια ακόμη δε γνώριζα
ποιος ακριβώς ήταν
ωστόσο πήρε το χέρι Του
μια κίνηση απόλυτης μακροθυμίας
όταν έκοψε με τόση ειλικρίνεια
ένα κομμάτι από το ψωμί
που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι
και τρώγοντας μια μπουκιά
έδωσε το υπόλοιπο στο διπλανό του
και τότε συνέβη το θαύμα:
το δωμάτιο όλο εξαφανίστηκε
τα αστέρια άναψαν ένα-ένα
κατανυκτικά
και η νύχτα μοσκοβόλησε
ευγνωμοσύνη
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Στο πρώτο ποίημα: «Στον οίκο του άρτου»: Οίκος του Άρτου ή αλλιώς Μπέϊτ-Λεχέμ =η Βηθλεέμ, υπήρξε Παλαιστινιακή πόλη, η επονομαζόμενη Εφραθά= γόνιμος, τόπος γέννησης και του βασιλιά Δαβίδ. Η φωτογραφία είναι του Χρήστου Κατρούτσου.]
