Το ανάποδο πέταγμα των μελισσών
Μέλισσες
κατά μήκους του Σινικού Τείχους
λειτουργούν σαν το συναίσθημα
νεαροί αντάρτες που στροβιλίζονται
στο σλαιντ της ιστορίας
ο χυμός τους έχει τελειώσει
όμως τρυπάνε – κεντρίζουν
το δάπεδο του μυαλού μου –
ένα κινέζικο χρυσάνθεμο
στη μέση της καταγίδας
Δημιουργούν τους δικούς τους όρους
μόλις αρχίζει η κίτρινη βροχή
μπορούν να μεταφέρουν το σκηνικό
κάπου αλλού
για παράδειγμα, στο δωμάτιό μου
ή στο κενό αυτού που μένει από μένα
τότε κλείνω την τηλεόραση
και μου δημιουργείται
μια εντελώς απερίγραπτη λαχτάρα
για έναν καινούργιο παράδεισο
σ’ έναν πανάρχαιο κόσμο
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Από την υπό διαμόρφωση ποιητική ενότητα Κυψέλες.]
