frear

Αλδεβαράν και Πούλια – της Λήδας Ντόντου

Ουρλιάζω σε σουρντίνα
μα αν
μουγκρίσω/βελάσω/γκαρίσω
λες να συζητήσουμε;

Μασημένες λέξεις
στην κουφάλα του στόματος
η γλώσσα (μου)
φτερίζει ξεδιάντροπα
αναπολεί το ερεθισμένο δέρμα
που κρατάς φυλαχτό
Με τη σχολαστικότητα της γάτας
η γλώσσα (σου)
αφαιρεί το μιασμένο
ανίερο χάδι

Στο φαλλοκρατικό πανηγύρι χόρευες
με σηκωμένη φούστα
χειροκροτήματα σε τζαζ μοτίβο
κάθε τρίχα μια παρθένα
κάθε πόρος μια προσευχή
το τάγμα βημάτιζε
πιστή ακολουθία της μεσαίας άρκτου
Μα πόσα έτη φωτός απαιτούνται
για ένα πήδημα;

Οι πρόστυχες λέξεις επιτρέπονται
κάθε πανσέληνο
(αλλιώς τσιμουδιά)
ο τάφος δε βλέπει ουρανό
η μεταμόρφωση συντελείται
– μόνο – όταν
βγάζουν το θηρίο για κατούρημα
Παραθαλάσσιο θέρετρο δεν είναι
το κουφάρι μου
επιπλέει ανάσκελα
ψόφιο κήτος
υπαίτιο της αποξήρανσης
ξεδιάντροπα ομφαλοσκοπεί

Αντικρίζω το είδωλό μου
κόκκινο πανί στο μάτι
κάτω απ’τα κέρατα
με βάφτισες – αέναα – να είμαι
εγώ που ακολουθώ εσένα


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη