«Δεν μου αρέσει να αγοράζω ξανά τα βιβλία που έχω διαβάσει», λέει η Χουλιέτα του Αλμοδόβαρ «γιατί αυτό με κάνει να αισθάνομαι γριά». Αγόρασα μόλις για πέμπτη φορά το Εις εαυτόν του Μάρκου Αυρηλίου στην παράφραση του Στέφανου Δέλτα. Ανοίγοντας το πολυαγαπημένο μου βιβλίο διαπιστώνω πως κρατώ στα χέρια μου την πέμπτη έκδοση (η πρώτη ήταν του 2002, πάντα από το βιβλιοπωλείο της Εστίας), και γελώντας με τον εαυτό μου φαντάζομαι πως έχω αγοράσει ένα αντίτυπο από κάθε έκδοση μέσα σε ένα βιβλιοφιλικό παράδεισο.
Τα τελευταία χρόνια αν κάποιος φίλος μου ζητήσει να του δανείσω ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη μου, ή από το σωρό που είναι μαζεμένα στο πάτωμα, του το χαρίζω δίχως δεύτερη σκέψη. Τα βιβλία που από αίσθημα κατοχής και ιδιοκτησίας «δάνειζα» στα νιάτα μου, δεν μου επιστράφηκαν ποτέ. Όχι μόνον δεν επιστρέφονται τα βιβλία που δίνεις δανεικά, αλλά αποτελούν και μόνιμη πηγή δυσαρέσκειας και αρνητικών συναισθημάτων που δηλητηριάζουν τις σχέσεις σου και τον οργανισμό σου ‒για ποιον λόγο;
Τα βιβλία, πρέπει να χαρίζονται. Να τα μοιραζόμαστε, πολύ περισσότερο τα αγαπημένα μας βιβλία, όπως σε μια προηγμένη κοινωνία θα μοιραζόμαστε και τις γυναίκες μας στο μέλλον. Χαρίστε τα βιβλία σας κι αγοράστε τα πάλι από το υστέρημά σας, μια και δυο και τρεις φορές. Όπως ακριβώς κάνατε με το Μονόγραμμα που ως δια μαγείας σας οδηγούσε απευθείας στην κρεβατοκάμαρα των κοριτσιών, το Εγώ της νόησης σε ειδικευόμενες ψυχιατρίνες και το Κουτσό στις ωραίες που ασχολούνται και ολίγον με τη λογοτεχνία.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Έργο: Αnton Solomoukha.]
