Περιφέρεται στο χολ
ως ρούχο φωτεινό.
Κοντοστέκεται.
Δεν ξέρει αν θέλει να πάει
στην κουζίνα ή στη θάλασσα.
Η καρδιά του χτυπά
στον μετρονόμο του νυν.
Νυν νυν νυν νυν…
Υπνωτισμένος χορεύει
στις αρρυθμίες μου.
Τις νύχτες αθόρυβα
Με τα δάχτυλα σαν κλαδιά
αναρριχάται στους ουρανούς
τσούκου τσούκου.
Πλέκει ιστορίες για αόριστα ύψη.
Γαντζώνεται πάνω τους
ρίχνοντας κλεφτές ματιές
στο χάος.
Δεν κατάλαβα όμως
αν τελικά έχει χέρια ή κλαδιά.
Και να σου πω
όπως τα είδα να υψώνονται
για λίγο πίστεψα
πως υπάρχει θεός.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Γιάννης Β. Κωβαίος.]
