Από μικρή ξεχώριζε από τ’ άλλα κορίτσια. Φορούσε ένα παράξενα χοντρό μαύρο παπούτσι στο ένα της πόδι που έτριζε κάπως περίεργα βγάζοντας μικρά βογγητά σε κάθε βήμα. Μα δεν ζούσε σε κανένα παραμύθι για να φορά χρωματιστό παπούτσι στο άλλο πόδι ή έστω φόρεμα χρωματιστό και ομπρελίτσα για τον ήλιο, παρά σε μια ανάλγητη επαρχιακή πόλη που δεν συγχωρεί τέτοιες δυσαρμονίες κι έτσι φορούσε πάντα μαύρα παπούτσια και σκούρα ρούχα.
Ποιος ξέρει τι αμαρτίες «γονέων» ή άλλων άσχετων –αυτό κυρίως ενδιαφέρει τον καχύποπτο παρατηρητή του καφενείου– και γεννήθηκε με το ένα πόδι της κοντύτερο από τ΄ άλλο. Όπως είναι αναμενόμενο κανένας άντρας δεν έμεινε κοντά της, κανένα παιδί δεν κυοφορήθηκε στη μήτρα της, κανένα φιλί δεν ζυμώθηκε στα χείλη της, ούτε χάδι ζέστανε τα μονίμως παγωμένα χέρια της, τα οποία πρέπει να τονίσουμε ότι ήταν όμορφα, ροδαλά και προπάντων συμμετρικά, υπερθεματίζοντας την ασυμμετρία στα πόδια.
Καθώς μεγάλωνε εντεινόταν το πρόβλημα της υγείας της και αναγκάστηκε να χρησιμοποιεί πατερίτσες οι οποίες λίγα χρόνια πριν, αντικαταστάθηκαν από το λεγόμενο πι , αυτό τον μικρό βοηθητικό φράχτη, το στέρεο μα τόσο ρευστό σύνορο της ικανότητας του βαδίσματος από την ανημπόρια.
Άλλαζε με τα χρόνια η υποστήριξη στο βάδισμα μα εκείνο που έμενε σταθερό, ρωμαλέο και θέριευε ήταν η μοναξιά και η απομόνωσή της.
Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι το πι έμεινε για λίγο ακίνητο δίπλα της, χαρίζοντάς της μια αποχαιρετιστήρια μεταλλική λάμψη, πριν τους πνίξει και τους δυο η προχθεσινή φονική πλημμύρα της Καλαμάτας.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Indra Bangun Dregd.]
