Θα ήθελα…
Θα ήθελα
η απουσία σου
να ήταν ένα αθώο παιχνίδι
σαν το κρυφτό
που παίζουν οι μεγάλοι
με τα πολύ μικρά παιδιά
όταν σκεπάζουν
με τα ίδια τους τα χέρια
το πρόσωπό τους
και κάνουν τάχα
ότι κρύβονται
και το μικρό παιδί γελάει
και ρίχνεται χαρούμενο
δίχως φόβο
στο παιχνίδι
και στην αμάχη
με το μεγαλύτερό του
βεβαιωμένο ότι θα τον νικήσει
γιατί γνωρίζει
ότι ο άνθρωπος
που καλύπτει το πρόσωπό του
με τα ίδια του τα χέρια
δεν μπορεί να κρυφτεί
είναι εκεί
ολόκληρος εκεί
μεγάλος
τεράστιος
αστείος
σαν ένας ελέφαντας
πίσω από μια μαργαρίτα
δήθεν κρυμμένος
***
Πόσο χρονών είσαι;
– Πόσο χρονών είσαι Χριστίνα;
– Πέντε. Εσύ πόσο χρονών είσαι;
– Δέκα φορές πέντε. Και τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
– Γιατρός.
– Εσύ τι έχεις γίνει;
– Ασθενής.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
