Ρήγιο, Άργος, Αθήνα, Πλαταιές, Τραπεζούντα. Σ’ όλες τις σχολές, σ’ όλα τα ρεύματα σ’ αναζήτησα δίχως τύχη. Είπαν, υπήρξες η τελευταία των αποικιών. Με την καρδιά σου τρελή από πόνο τέλειωσες, κρατώντας ζωντανή στην ψυχή σου την Πέργαμο και όσα για πάντα χάθηκαν.
Τώρα σε βρίσκω στις ενσφράγιστες λαβές, στους ροδιακούς αμφορείς, στους αγοραίους δρόμους του Πειραιά. Με τη θλίψη τους για πάντα τέτοια πράγματα θα σε κοιμίζουν.
Για τη χάρη σου, τ’ αγόρια του λόφου της Αμιάτα θα σφυρηλατούν μες στα καμίνια, πάνω στις κάννες των όπλων την τόση λαϊκή σου ομορφιά.
Για σένα θα κυματίσουν κάποτε μεσίστιοι στις πόλεις οι γερανοί και ο έρωτάς σου ξανά θα ειπωθεί.
***
ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Όλα τ’ αγάλματα το 1946 φτιάχνονταν με λυπημένα πρόσωπα. Ομοίως και οι ζωγραφιές. Σπάνια έφθαναν παραγγελίες. Μετά τα χρώματά μας παλιώσανε. Ήρθαν οι καιροί να μας κατακτήσουν, να σφραγίσουν τις ζωές μας, να κυλήσουν σαν κτήνος ύπουλα κάτω απ’ τα πόδια μας σαν πλήθος. Ξέρετε για τι σας μιλώ, έτσι δεν είναι; Ωστόσο προλάβαμε και φτιάξαμε ένα κορίτσι μ’ ένδυμα τελετής, με μια τρομερή ατέλεια πάνω απ’ τα χείλη, υπογράφοντας την αποφασιστικότητά μας. Ο πίνακας πουλήθηκε στις γκαλερί της διαρκούς πρωτοπορίας και απέφερε τα μέγιστα. Μετά είπαν πως το κορίτσι εκείνο δεν είχε θέση στους κόλπους της πολιτείας μας και πως κάθε της νεύμα προκαλούσε τους τριγμούς που αισθάνεται κανείς όταν το ποίημα κορυφώνεται.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Guy Bourdin.]
