frear

Τέσσερα ποιήματα – της Carmen Camacho

Θα προσπαθήσω να μη χρησιμοποιήσω λέξεις στρογγυλές
λόγου χάριν ομορφιά ελευθερία το φως σου
Υπερβολικά μεγάλες / ας περιμένουν
πιο επείγον είναι να πω
απόψε μέτρησα με το κορμί
τα τριακόσια δάχτυλα
του χεριού σου.

ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ

Για να είμαι μαραμένη
οφείλω να παραδεχτώ
ότι καταλαβαίνω τέλεια
τους αγγέλους,
όταν τόσο πολύ παραπονιούνται
για το καυτό αεράκι
για τον βόμβο, το διαπεραστικό σφύριγμα, τους τριγμούς
αυτών των γαλαξιών
–τόσο παλιοί κι ωστόσο, ακόμα λειτουργούν!
αφού κι εγώ εκνευρίζομαι
κάθε φορά που μου γλιστράει το μολύβι
πίσω απ’ το Σύμπαν.
Λάβε υπόψη σου επιπλέον
ότι τα χερουβείμ
είναι όλο αυτιά και κεφάλια
και σχεδόν πάντα είναι η σειρά τους να προεξέχουν
απ’ τη μεριά κάθε κόγχης
που είναι κοντά στα αέρια, στα νεφελώματα…
λοιπόν, μια σαχλαμάρα:
πριν από άγγελος
εγώ; καρυάτιδα.

ΜΙΚΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Υπάρχουν ζημιές που δεν καλύπτει η συνδυαστική
ασφάλεια κατοικίας, το ξέρω.
Τις αναπάντητες κλήσεις, για παράδειγμα,
τις σχισμένες επιστολές, τα σκοινιά από μετάξι,
τη νύχτα που υπάρχει πίσω απ’ τους καθρέφτες,
αυτή την αφθονία κρυστάλλων στο στήθος.
Την εκτομή της δίψας μου.

Έτσι άρπαξα την ασθένεια των σαπουνιών.

Γι’ αυτό τον αγάπησα, μ’ όλη τη δυσαρέσκεια.
ενάντια στη ζωή σε αγωνία
υπήρξα κενό μες στο κενό, κρύο στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου,
υλικό ακίνητο.
Άφησα να μεγαλώσουν οι τοίχοι αυτού του σπιτιού
μ’ εμένα μέσα.

Πέρασαν αιώνες, αιώνες ρολογιού.

Δεν θα επιμείνω στις λεπτομέρειες, δεσποινίς.
Μόνο θα πω ότι ξερρίζωσα την πόρτα της αμεριμνησίας,
ότι έδειξα έλεος
πετάγοντας στη λάσπη
τη ζάχαρη γλασέ,
ότι τώρα μου μπαίνει φως στο κελάρι.
Τώρα πια ξέρω, το συμβόλαιο δεν καλύπτει
την αγάπη τρίτων, την καταιγίδα του ήλιου,
την αναταραχή στους δρόμους ούτε τον ξεσηκωμό του μυρμηγκιού.

Όμως αυτό είναι μια περίπτωση μέγιστης ευαισθησίας.

Κι εγώ μόνο τηλεφωνούσα για να του πω, φίλη,
ότι μόλις μου παραχωρήθηκε
με κάθε ρίσκο
η αβεβαιότητα της ζωής
διάπλατα ανοιχτή.

ΕΛΑΧΙΣΤΑ

Για τις πεταλούδες από πετράδια ο Απρίλης είναι ακόμη ένας μήνας.

*

Στις νύχτες του καλοκαιριού είμαι η ιγκουάνα.

*

Η ποιήτρια κάνει μπάνιο στη λέξη ποτάμι.

*

Ο Χριστός έχει στο πορτοφόλι του μια εικονίτσα του Οδυσσέα.

*

Η αγάπη μου ονομάζεται Ίκαρος. Είναι ναυτικός.

*

Για το γιασεμί τα μαλλιά μου είναι αιώνια.

*

Το μολύβι μου είναι απρόβλεπτο.

*

Ο φαρμακοποιός γνωρίζει για μένα πολύ περισσότερα απ’ ό,τι ο εξομολογητής μου.

*

Το βαμπίρ σιχαίνεται τις σέλφι.

*

Ο φύλακας-άγγελός μου είναι φυσικώς ξανθός.

*

Σε όλες τις χαριτωμένες γυναίκες με τις οποίες διασταυρωνόταν στον δρόμο, ο γέρος χαιρετούσε τη γυναίκα που αγάπησε.

*

Και να μην υπάρχει μια θάλασσα που να ονομάζεται Οδυσσέας!

*

Η κόρη του ραβδοσκόπου πίνει ποτήρια δίψας.

[Πρώτη δημοσίευση των μεταφρασμένων από τον Δημήτρη Αγγελή ποιημάτων, που διάβασε η Κάρμεν Καμάτσο τον Ιούνιο, στην ποιητική βραδιά του Φεστιβάλ ΛΕΑ, στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Peter Marlow.]

2015_autor-camacho
Κάρμεν Καμάτσο.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly