ΑΛΗΘΕΙΑ
Μονάχες απόμειναν οι νύχτες
Λησμονημένες στο άψυχο χαρτί.
Λέξεις άσφαιρες λόγια ανυπόφορα
Γέμισαν τον άδειο ουρανό.
Μόνο το φεγγάρι έλεγε την αλήθεια.
Πόσες φορές σκίσαμε τα μέσα μας βουνά
Για να περάσει η αγάπη.
Κι όμως μια ανάσα σιωπής
Έδινε πνοή στο θαύμα· αν ήταν αλήθεια
Μόνο μια ανάσα σιωπής…
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
Τώρα Συμπληγάδες με κατοικούν.
Νύχτες
Με χαράσσουν μ’ άλλες νύχτες.
Κι ας σίμωσαν οι μέρες
Για το ταξίδι.
Τα ίχνη της Αμοργού
Δεν τα περπάτησα
Ακόμα
Κείται νεκρό το ποίημα
Και η καρδιά Δέρμα ειδώλων έμεινε
Στου ποταμού τη μαύρη κοίτη…
[Από τη συλλογή Χρόνος αποθέτης, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2016.]
