μετάφραση: Ούρσουλα Φωσκόλου
Πρέπει να σου πω
πόσο σε αγαπάω πάντα
το σκέφτομαι κάτι γκρίζα
πρωινά με θάνατο
στο στόμα το τσάι
δεν είναι ποτέ αρκετά ζεστό
τότε και το τσιγάρο
στεγνό η καφετιά ρόμπα
δεν ζεσταίνει σε χρειάζομαι
και κοιτώ έξω απ’ το παράθυρο
το αθόρυβο χιόνι
Τις νύχτες στην αποβάθρα
τα λεωφορεία λάμπουν σαν
σύννεφα και νιώθω μόνος
σκέφτομαι φλάουτα
Μου λείπεις πάντα
όταν πηγαίνω στην παραλία
η άμμος είναι υγρή με
δάκρυα που μοιάζουνε δικά μου
παρόλο που ποτέ δεν κλαίω
και σε κρατώ εδώ μέσα
στην καρδιά με τέτοιο αληθινό
χιούμορ που θα ‘σουν περήφανη
στο πάρκιν γίνεται
το αδιαχώρητο και στέκομαι
κουδουνίζοντας τα κλειδιά το αμάξι
είναι άδειο σαν ποδήλατο
τι να κάνεις τώρα
που να έφαγες το
μεσημεριανό σου και να ‘χε
άραγε πολλές αντζούγιες είναι
δύσκολο για μένα να σκεφτώ
εσένα χωρίς εμένα σε μια
πρόταση με καταθλίβει
όταν είσαι μόνη
Χθες βράδυ τ’ αστέρια
αναρίθμητα και σήμερα
το χιόνι είναι αυτό που τα
προδίδει δεν θα ‘μαι εγκάρδιος
τίποτα δεν υπάρχει που
να ξεχαστώ η μουσική είναι
μόνο ένας γρίφος
ξέρεις πώς είναι
όταν είσαι ο μοναδικός
επιβάτης αν υπάρχει κάποιο
μέρος μακρύτερα από μένα
σ’ εκλιπαρώ μην πας
[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
