6.
[ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΒΑΡΚΑΡΗ]
Έλα και μην παρακαλάς
πλωτή να γίνει η νύχτα
πήγαινε με τους ίσκιους σου
να φέρεις τους ανέμους,
έτσι όπως κάνει ο ποιητής
για να ψηλώσει ο νους του
χωρίς το κρίμα να κριθεί
και φέρνει μαύρο χιόνι.
7.
Καλούσα τότε, λέει, στον ύπνο μου, παραμιλώντας
ονόματα άγνωστα
ανθρώπων, βουνών, εποχών.
Ναρκωμένος απ’ αυτά που δεν μπορώ να θυμηθώ
και με θυμούνται.
Σ’ άλλα νερά βυθομετράει τα όνειρά του
ο λύκος των άστρων.
Μακριά, πολύ μακριά•
υπομονετικός σαν αλήθεια
‒όπως το κάθε τι που κοιμάται.
Ή όπως ο Ξένος που πάντοτε έφευγε
αθόρυβα από το σπίτι,
όταν εμείς κοιμόμασταν,
κι έτσι από τότε ξέρουμε πως μόνον στ’ όνειρο
μπορούμε να τον ξανανταμώσουμε.
[Από τη συλλογή Τα ποτάμια, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2016.΄Φωτογραφία: Nuri Bilge Ceylan.]
