Οι λέξεις μου
πυκνώνουν σ’ ένα πέλαγος μπλάβο…
εκεί,
που σφύζοντας από χαρά
και σφάζοντας οδυρμούς
σπαρμένη αναλαμπές,
σπασμένη σα μένος δακρύων
κείτομαι καίγομαι κόπτομαι
κι αντικρίζω
των ψευδαισθήσεων τον όρμο
τυφλό…
Εδώ λένε
πως οι άνθρωποι βρίσκουν
κάθε τι που σαλεύει
‒παλμού ανταύγεια‒
καλώντας μας
σ’ αυτό που πουλήσαμε
μα ποθήσαμε
και δε ζήσαμε…
***
Ήρθα,
για να σβήνω το θρίαμβο
και τις ιπτάμενες κορυφές του…
για όσους επί ξύλου
έλαβαν έπαινο
από ονειρώδη βαρβαρικά τελετουργήματα
και βούρκωσαν μάταια…
Ήρθα,
για να είμαι νυστέρι και σφαίρα
επισφραγίζοντας πως είμαστε
ψυχή αίμα και ύδωρ
σάρκα σκισμένη,
άδικοι και σαγηνευτικοί
‒παρόντες απόντες‒
στην ορατή μας εξαφάνιση…
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Γιάννης Β. Κωβαίος.]
