Να αφήσω τον αμαξωτό
ώρες ώρες σκέφτομαι’
πληθώρα οι σιδερένιοι κρότοι,
να βγω, ξυπόλητος
γλιστρώντας στο μονοπάτι
που γεννήθηκε κωφό
κι άσπιλο από ήχους παραμένει.
Ίσως εκεί με ζεστάνει
η ησυχία του απάτητου
χώματος.
Ίσως εκεί βρω
μάτια που κρύβουν
τοπία.
Ίσως εκεί
ανακαλύψω
των σιδερένιων κρότων
την καταγωγή.
Ίσως εκεί
ξεθάψω μια ανάσα.
Ίσως εκεί
πιάσω την ποίηση
εν ώρα δημιουργίας
και τη φιλήσω
μ΄όλο μου το σώμα.
Ίσως εκεί για λίγο
ξαποστάσω.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
