Είναι μαζί σου. Χρόνια τώρα.
Ξεφυτρώνει
πάνω απ’ τον ώμο σου
Όταν πλένεσαι πρωινός
στον καθρέφτη
Δεν αλλάζεις πρόσωπο
λέει
και το μέλλον
το ξέρεις.
Κάθεται απέναντί σου.
Κοιμάστε μαζί, ανασαίνει
στ’ αυτί σου
Σε μονοπωλεί.
Όπου κι αν πας
είναι εκεί -παράξενος έρωτας.
Είναι αυτός που όταν
σηκώσεις κεφάλι
και νομίζεις πως
ξέκοψες
σου λέει: πού πας
Πού θα πας
Πώς θα μπορούσες εσύ
να ξεφύγεις
Ανήκεις εδώ.
Μαζί μου.
Οπουδήποτε αλλού
θ’ αποτύχεις.
Κοίτα: είσαι γεννημένος γι αυτό
Γεννημένος
ν’αποτύχεις.
Δεν έφτιαξες τίποτα.
Τίποτα στ’ αλήθεια μεγάλο.
Τίποτα ποτέ δε σου βγαίνει.
Ως τώρα
λες και σηκώνεσαι.
Στήθος μπροστά
Βλέμμα όλο ένταση
(δώσε ένταση
τι έπαθες; ένταση)
Ως τώρα, λες
Ξανά.
Δυνατά.
Σταθερά.
Σταθερότερα.
Κι ύστερα
Έλα εδώ, αφέσου
Θα σε πάρω αγκαλιά
Βυθίσου, εδώ
είναι ζεστά
Μ’ έχεις μάθει
Καμία προσπάθεια
δε θα σε πάρει
ποτέ
μακριά
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ο πίνακας δίπλα (όπως και επάνω) είναι του George Tooker, έργο με το οποίο συνομιλεί και το ποίημα. ]
