Ένα περιστέρι
πέταξε γρήγορα μακριά
ήταν η αγάπη
που το ’βαλε στα πόδια
άφησε πίσω
τις κραυγές
τους φόνους
τα γρυλίσματα
χάθηκε στον ορίζοντα
εδώ δεν θα ξανάρθει πια
θέλει νερό να δροσιστεί
κι εδώ είναι έρημος
άνυδρο τοπίο
θέλει και σπόρους να τραφεί
μα τίποτα δεν έμεινε
να θρέψει την αγάπη
στο βασίλειο του εγωισμού
που όλοι διαγωνιζόμαστε
να πάρουμε μία καλή θέση.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
