Μετάφραση: Ούρσουλα Φωσκόλου
Σήμερα έχω ντυθεί
το λεπτό φόρεμά μου.
Και το σπίτι χρυσαφίζει
σαν βάζο ξέχειλο από μέλι.
Σήμερα,
καθώς ο ουρανός ανέβαινε πάλι
επάνω στο δέντρο μου
άρπαξα εγώ σε μια στιγμή
το μόνο πτηνό που ήταν δικό μου.
Όπως αυτό απομακρυνόταν,
ήταν λες κι η ψυχή μου γέμιζε φτερά.
Κι ένα πτηνό μονάχα διέσχισε τούτο το πρωινό.
Πρέπει τώρα να αιμορραγεί
στη σκοτεινή στέγη του σπιτιού σου.
Σήμερα το πρωί, το μόνο πτηνό
που μου απέμενε
λαβώθηκε ώσπου πέθανε,
ίδιο αυγή που χάνεται.
Σήμερα το πρωί,
την ώρα που ο ήλιος
έσπερνε μαργαρίτες
στις γωνιές του κόσμου.
—Η πόρτα σου ήταν κλειστή—
