Θυμάμαι το ποντίκι που ήταν πάνω στην σιδερώστρα και με κοίταζε. Χρόνια πριν. Φως χαμηλό, συνωμοτούσα με μια λέξη κι αυτό να λάμπει μάτια. Κοιτούσε τον τρόπο που σταύρωνα τα πόδια. Τη φράντζα που ξέμπαρκη σερνόταν στο μέτωπο. Το φαρδύ εσώρουχο που αποκάλυπτε το… Το τραγούδι που έπαιζε ο σπουργίτης απέναντι ήταν το «πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι» κι ήταν, ο αλήτης, τόσο σωστός στο μέτρο που μου ’ρχόταν από εκδίκηση να του στρίψω το λαρύγγι.
Φυσούσα ένα καράβι «ορεβουάρ» φτιάνοντας νερένια εισιτήρια. Δυο τάλιρα, περίπου, το «πήγαινε». Το «έλα», ήθελε και μια δόση σκέψης. Κι αυτή, μάρα μου, δεν πληρώνεται με τίποτα. Γι’ αυτό και όλες μου οι αγάπες ήταν χωρίς γυρισμό. Επειδή προτιμούσα σώμα.
Τώρα που τελεύει το τσαλάκωμα, το ποντίκι έχει φύγει. Δεν σιδερώνω πια. Όλα μου τα φορώ ριχτά, βρεγμένα κι άπεπτα. Λείπει απ’ το δωμάτιο το γκρι. Της σύνθεσης. Της αποκοτιάς. Του θράσους. Όμως γιασεμεύω. Κι αυτό κάθε άλλο παρά «σκάσε» είναι. Αντίθετα.
Το ’χω γι’ άλλοθι.
Μιας και λείπεις.
***
Κούρνιαξε η νύχτα κάτω απ’ τη μασχάλη κι έβγαλε αναστεναγμό. Σαν πουλάκι άφτερο που ριγά για το νερό. Σαν αλήτης που σκορπά τη γόπα σ’ ένα «ώπα». Σαν ψύχρα που διψά για το φιλί.
Αγνάντευες ψες. Κι έριχνες ζάρια στους αιώνες. Ντόρτια, εξάρες και επτά. Οι αριθμοί σου των θαυμάτων. Σε θέλω. Να έρχεσαι απροειδοποίητα να με κοιτάς με τα μακώ τα ασιδέρωτα. Το εσώρουχο το παλιακό και το σουτιέν χωρίς δαντέλα. Να μου χωράς στις δήθεν αντιστάσεις. Να οπισθοχωρείς για να εκλιπαρώ.
Η σκηνή χορεύει στο ημίφως, τραγούδια ηλεκτρικά. Κουνιέσαι σαν πυρσός με οινόπνευμα. Γουστάρω τις παλάμες σου, λέω. Δε μιλάς, αχρείε. Μόνο κοιτάς και σπέρνεις. Ως ζευγολάτης τον μήνα του ανακατεμού. Γη, αέρας και νερό. Η φωτιά στα σπάργανα. Ο καπνός βαρύς. Το πιοτό σου με γεύση ανανά.
Ροζίζω ελαφρά στις άκρες, ανάθεμά με.
Φταίμε και οι δυο τρελά.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
