Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ
Ακόμη κι εδώ σ’ αυτήν την ερημιά που κάθομαι
φτάνει η βοή της ετοιμοθάνατης πόλης.
Ο ρόγχος κι ο τριγμός των οδόντων
το κλάμα των ξαπλωμένων μαρμάρων
πάνω στις σκουριασμένες αλυσίδες και τα καρφιά
που μας κρατούν γονατιστούς.
Ακόμη κι εδώ φτάνει ο στεναγμός του λαδιού
που καίγεται, καθώς γίνεται φλόγα
δίπλα στις παραμορφωμένες φωτογραφίες,
από τον ήλιο και την χρησιμοποιημένη ζωή.
Σ’ αυτόν τον καιρό, δεν αλλάζει τίποτα.
Νεκρή Ζώνη
Αυτό το ανάπηρο λουλούδι
εδώ και μερόνυχτα υποφέρει στο στενό βάζο
με το βρώμικο νερό
από τότε που το ‘κοψε η περιττή σου ανάγκη.
Κι ας βουρκώνει σφίγγοντας μ’ όλη του τη δύναμη
τα μαραμένα φύλλα, να μη βλέπει έξω
τον κήπο στην ελεύθερη χώρα των χρυσανθέμων
θα μείνει για πάντα αγνοούμενο, στα κατεχόμενα ράφια
της σιωπηλής σου βιβλιοθήκης
[Το ποίημα “Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ” προδημοσίευση από τη συλλογή Το ρω που λείπει. Η “Νεκρή Ζώνη” προέρχεται από την ποιητική συλλογή Σελήνη έξι ημερών. Φωτογραφία: Werner Bischof.].
