Ἡ ἔννοια τοῦ ὁμοιώματος ἤδη ἀπό τόν διαλογο Σοφιστής τοῦ Πλάτωνα ταυτίστηκε μέ μία ἀπατηλή καί φευγαλέα ἐντύπωση πού ἀποτυπώνεται στίς αἰσθήσεις, διακρινόμενη ἀπό τά τεχνητά ἀντικείμενα πού, ἄν σκοπεύουν νά εἶναι πιό ἀληθινά, θά πρέπει νά ἀποδίδουν πιστά τά ὄντα. Κατά τούς στοχαστές τοῦ μεταμοντερνισμοῦ ὅμως, ἡ πλατωνική μεταφυσική θεωρήθηκε ὅτι καταδίωξε τά ὁμοιώματα πού ἀπειλοῦσαν τή δυνατότητα νά θεωρηθεῖ ὁ αἰσθητός κόσμος ὡς ἀξιοθαύμαστος καί ὁ κόσμος τῶν ἰδεῶν ὡς ἐκφραστής τῆς ἀλήθειας. Ἡ προσπάθεια νά καταδειχτεῖ ὅτι ἔχουμε εἰσέλθει ἤδη κατά τήν μοντέρνα ἐποχή σέ ἕνα λυκόφως τῶν εἰδώλων, μέ τήν ἔννοια ὅτι υπάρχει μιά ἀντιστροφή τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν ἀπό τή μαζική κουλτούρα, δέν ὁδήγησε οὔτε σέ κάποια ἀναίρεση τῆς διαρκοῦς ἐπαναφορᾶς τοῦ ὁμοιώματος οὔτε στήν εὕρεση κάποιου νέου τρόπου ἀναπλήρωσης τῆς ἔλλειψης πού τό συνοδεύει.
Μιά νέα μορφή ὅμως τῶν ὁμοιωμάτων προῆρθε ἀπό τά ἔργα τῆς Ἐπιστημονικῆς Φαντασίας. Συχνά τά ἴδια αὐτά λογοτεχνικά δημιουργήματα πού χρησιμοποιοῦν τήν ἔννοια τοῦ ὁμοιώματος στόχευαν νά κρατήσουν μιά κριτική στάση ἀπέναντί του. Ἔτσι, μέσω τῆς Ἐπιστημονικῆς Φαντασίας, διαφάνηκε γιά μία ἀκόμη φορά ἡ ἀνελευθερία τοῦ ὁμοιώματος καί ἡ ἀντίθεσή του πρός τήν ἀλήθεια. Ἐνίοτε, ὅμως, παρά τήν προκατάληψη καί τήν ἔλλειψη κατανόησης τῆς δυνατότητας νά ἀναγνωρίσουμε αὐθεντικά χαρακτηριστικά στό ὁμοίωμα, παρουσιάζεται ἡ ἐλπιδοφόρα ἤ ἐφιαλτική προσομοίωση ἀνθρώπινων ἤ ὑπερανθρώπινων καί ὑποανθρώπινων στοιχείων. Ἐπίσης, ἡ δυνατότητα μιᾶς συνολικῆς ὑπερ-ομοίωσης, ἀκόμη καί ὡς μεταφυσικός ἀναδιπλασιασμός, μοιάζει νά μήν εἶναι ἐφικτή. […]
[Ἀπόσπασμα ἀπό τό κείμενο τοῦ συγγραφέα πού δημοσιεύεται στό διπλό τεῦχος 12-13 τοῦ περιοδικοῦ Φρέαρ. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἡ ὕλη τοῦ περιοδικοῦ εἶναι ἐντελῶς ἄλλη ἀπό τήν ὕλη πού δημοσιεύεται καθημερινά στήν ἱστοσελίδα μας.]
