ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ
Μ’ έναν καινούριο ήλιο
θα ντύσω τις λέξεις μου
να μη φοβάσαι να μην κλαις
Γιατί όταν εγώ αγαπώ
κρατιέμαι απ’ το φεγγάρι
και τραμπαλίζομαι
Μέχρι η ζάλη μου
το αίμα σου να νιώσει ζεστό
να ρέει
κάτω απ’ τα χλωμά πατήματά μου
Γιατί όταν εγώ αγαπώ
απροστάτευτο βρέφος γεννιέμαι
ξανά και ξανά
όταν εγώ αγαπώ
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ
Μόσχου Δαρβούδη
Σ’ εκείνη την παλιά φωτογραφία
μετανάστευσες
πάντα νέος
πάντα μόνος
Με σάρκα
από ιλουστρασιόν χαρτί
και οστά αναπόλησης
Βρέχει
κι ο χρόνος σου λιμνάζει
Στην άφθαρτη νιότη
ανάβω πότε-πότε ένα κερί
όχι από νοσταλγία
μόνο εις μνήμην των στιγμών
που δεν σε γέρασαν
[Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015.]
