Πες μου, Ισαβέλ, το σώμα σου που δεν το κατοικείς
θα μπορώ να το κατοικήσω εγώ;
θα μπορώ να διασχίσω τα ζυγωματικά, τις κόγχες των ματιών;
θα μπορεί να με προστατεύσει το αδειασμένο σου στήθος;
Αγκαλιά φωταγωγού, σκληρή περιοχή,
σπίτι του χρόνου, ύπνου μαξιλάρι,
βαθύτητα των ονείρων, Ισαβέλ,
θα μπορώ ν’ ακουμπήσω, ν’ αποδώσω, να πασπαλίσω
την καρδιά μου σ’ εσένα, την καρδιά μου
σ’ εσένα; Ισαβέλ, ω ατέρμονη διανυκτέρευση
θυμιατών, πετάλων και γκρίζων,
θα μπορώ να σε κατοικήσω εγώ κάτω απ’ το χώμα;
*
ΝΕΚΡΗ ΦΥΣΗ
Ένα κάστρο από βαμβάκι,
μια κυρία από τούρτα,
μια μάγισσα από γαρύφαλλο,
ένα διάταγμα από μαντολάτο,
ένας πρίγκιπας από ξύλο,
μια σκάλα από κερί,
ένας γάμος από πεπόνι,
μια καταγωγή από βατράχι,
μια παιδική ηλικία από μήλο,
ένα μυξιάρικο από χαρτόνι.
[Πρώτη δημοσίευση των μεταφρασμένων ποιημάτων του David Rosenmann-Taub (Σαντιάγο Χιλής, 1927) στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Sebastian Luczywo. Μετάφραση:Δ.Α.]
