το οικόσιτο τέρας
γουστάρει τα παιδικά μου παιχνίδια
διαμελίζει τις κούκλες
τους σκίζει τα φουστάνια
με βάζει να καταπίνω πιόνια
από επιτραπέζια παιχνίδια
να βρέχομαι με νεροπίστολα
να γλείφω τη σκανδάλη
το χειρότερο όμως
είναι που συμμαχεί
με τα φαντάσματα όσων δέχτηκα στο σώμα
τα φιλοξενεί
όλοι μαζί τρώνε τον ύπνο μου στην κουζίνα
τους ακούω
καμιά φορά έρχονται και μου κουρελιάζουν το χέρι
με βάζουν να πιω με το ζόρι
ως να ξεράσω ό,τι έμεινε από μένα
τραγουδούν
στο ’πα;
φάλτσα και δυνατά
ασυνάρτητα
κι ούτε μία στιγμή
ούτε μια στιγμή
κάνει τόση πολλή φασαρία στον κόσμο
–τη γάτα τη χάρισα
στο ‘πα;
είχαμε μαζευτεί πολλοί σ’ αυτό το σπίτι
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
