74. τότε ἤρξατο καταναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν ὅτι οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον. καὶ εὐθέως ἀλέκτωρ ἐφώνησε.
(κατά Ματθαίον Eυαγγέλιο στ.74)
Προτιμώ τη νύχτα σιωπηλή, ίσως και λίγο θυμωμένη
για τις καθημερινές περιπτύξεις μου, με την μελαγχολική
ανία του απογεύματος.
Ν’ αναβοσβήνει κάθε τόσο τα χαλασμένα φώτα στην πλατεία
που περάσαμε το τελευταίο μας καλοκαίρι, δήθεν σημάδι
πως ακόμη με θυμάσαι, σινιάλο μήπως το δω και σ’ ακολουθήσω.
Να πάμε που;
Προτιμώ τη νύχτα σιωπηλή, να κρύβει τις σκιές στο σώμα
και τα μάτια στο σκοτάδι βιαστικά, όπως τα βήματα μιας ζωής
που αποφάσισε επιτέλους να φύγει.
Πιο εύκολα κλείνεις πίσω σου την πόρτα,
πιο γρήγορα κατεβαίνεις τα σκαλιά της απόφασης
πριν βγεις στον μοναχικό δρόμο που σ’ ακολουθεί πάντα ακίνητος
κι ενώ κανείς δεν βρίσκεται να σε ρωτήσει,
τρεις φορές ορκίζεσαι πως δεν με γνώρισες ποτέ.
Πιο εύκολα όλα, όταν η νύχτα είναι σιωπηλή.
