Μετάφραση: Άγγελος Σακής
Μα να θυμάστε, αδέλφια,
συχνά τόσο κουφοί στα λόγια μου,
πού ’ναι που γεννηθήκατε
όταν η ματωμένη ουρά κόπηκε πίσω σας και σεις
προσκολληθήκατε στους φανταχτερούς του δρόμου
με των ματιών νοήματα, λαγνείες και μπερδέματα
και πάντα η ντροπή σας ήταν κατεβασμένη
σαν σε μάτια των μνηστήρων.
Τσακίζω τη μήτρα του αντίχειρά μου,
ευνουχίζω το πέος του σκούφου μου του μέγα και πολύ
να σας πω για την παντοδυναμία ότι ακόμα κι η ανικανότητα γελάει μ’ αυτή
ακόμα κι οι ψυχρές αδελφές κάτω απ’ τις πεταλουδένιες τους φτερούγες
στην οικονομικότητα της κίνησης τους
γελούν μέχρι που τα βυζάκια τους, μικρά μικρά όπως είναι, την κάνουνε
για χείλια μ’ ένα μουστάκι πάνω τους,
για το σπουδαίο λόγο της πράξης του ΜΗ που ΕΙΝΑΙ,
και την αλήθεια στην απάτη του στοχασμού
των αγίων της Ινδίας, όπου είχε ταξιδέψει κι αυτός
που σηκώνει το δάχτυλο
και συγκροτεί τ’ αστέρια.
Ξεστομίσαμε του Θεού το ακατανόμαστο
όνομα στην Καμπάλα των Εβραίων και
έχουμε καταδικαστεί σ’ αυτό τον ουρανό της μουσικής,
αυτό το γαλανόλευκο δόγμα των φτωχών
και βρισκόμαστε τεντωμένοι πάνω σε όργανα
που παίζονται απ’ τους ίδιους τους συνταγματάρχες του θανάτου.
Στεκόμαστε μ’ άνεργα χέρια σταυρωμένα στο στήθος
—χειρονομία λιμενεργατών—και φέρνουμε στο νου το παλληκάρι
που ’ριξε πέτρα με σφεντόνα θρυμματίζοντας
τη χούντα που καθόταν στο κρανίο του Παπαδοκαιλοιπά
εξήντα χιλιόμετρα μακριά.
Εδώ λεφτά εκεί λεφτά
δεν περιμένω για λεφτά
μέχρι τα ψιλά μου να βρω
μετράω ψίχουλα από μαύρο.
[Ο Τζακ Χίρσμαν συμμετείχε στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών, που διοργάνωσε φέτος ο Κύκλος Ποιητών.]
