Μετάφραση: Κώστας Λιννός
ΓΑΛΑΖΙΑ ΒΡΟΧΗ / BLUE RAIN
Γαλάζια βροχή από έναν καθαρό ουρανό,
Ο κόσμος μας ένας κύβος από ηλιόφως −
Αλλά προς τον νότο
Η μενεξεδένια επίπληξη
Του κεραυνού.
Αθώα σαν λουλούδια,
Τα μάτια σου με τις πυκνές τους βλεφαρίδες
Ανοίγουν με πράσινη έκπληξη.
Τι έχουμε να φοβηθούμε ;
Η παγωνιά κι ένας τσουχτερός άνεμος
Μας κατηγορούν,
Κι ένας ψηλός ουρανός ραντίζει τη στέγη
Με γαλάζια λουλούδια.
Εσύ κι εγώ στο κρεβάτι, αγάπη μου,
Με τα κεφάλια γερμένα μαζί,
Εύθυμοι σαν κλέφτες
Τρώγοντας κλεμμένο μέλι −
Τι έχουμε να φοβηθούμε
Εκτός από έναν δανεικό κόσμο
Που σωριάζεται ολόγυρά μας
Σε γαλάζια ερείπια ;
ΟΝΕΙΡΑ, ΚΙΤΡΙΝΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ/DREAMS, YELLOW LIONS
Όταν ήμουν νέος
Συνήθιζα να ονειρεύομαι κορίτσια
Και βουνά.
Τώρα είναι το νερό που ονειρεύομαι
Γαλήνιο ανάμεσα σε δέντρα, ή κυματίζοντας
Ανέμελα σε μια ακτή
Όπου κίτρινα λιοντάρια βγαίνουν
Νωρίς το ξημέρωμα
Και ατενίζουν τη θάλασσα.
ΠΟΡΦΥΡΟ ΧΑΟΣ/PURPLE CHAOS
“Το χάος είναι πορφυρό”, είπες
“Η φράση ενός ζωγράφου”, είπα
Διαφωνώντας.
“Το χάος είναι μια άχρωμη δύναμη
Που πετά ψηλά αστέρια, λουλούδια
Και παιδιά.
Και δεν έχει ούτε αρχή
Ούτε τέλος”.
Αλλά ξαπλώνοντας στο κρεβάτι
Καταρρακωμένος,
Ξέρω πως έχεις δίκιο.
Μιλούσες για κάτι άλλο −
Μιλούσες για τον θάνατο.
Το πορφυρό χάος έχει ξεχυθεί
Σε κύματα μέσα μου,
Αφήνοντάς με μόνο κι έρημο −
Μια φλούδα
Ένα άδειο όστρακο
Σε μια μεγάλη αμμουδερή ακτή
Που λοξοδρομεί.
Κάτι έχει πεθάνει,
Κάτι πολύτιμο έχει πεθάνει.
Μπορεί να ήταν ένα λουλούδι,
Ένα αστέρι,
Μπορεί να ήταν ένα παιδί −
Αλλά ότι κι αν ήταν, αγάπη μου,
Φαίνεται πως έχει πεθάνει.
ΤΟ ΣΑΒΑΝΩΜΕΝΟ ΣΩΜΑ/THE LAID-OUT BODY
Τώρα η χάρη, η δύναμη κι η περηφάνια
Έχουν πετάξει σαν το γεράκι·
Το πνεύμα σαν την ανοιξιάτικη παλίρροια,
Όμορφο και ήρεμο· η ομιλία·
Η λαμπρότητα του ματιού και του χεριού·
Τα πόδια που δεν περπατούνε πια.
Όλα είναι καινούργια, κι όλα παράξενα −
Τρομερά καθώς ένα σκονισμένο φαράγγι
Όπου ένας μεγάλος ποταμός τραγούδησε.
ΠΑΛΙΡΡΟΙΑΚΟ / ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΚ/TIDAL/FOR MEG
Έφτιαξα αυτό το ποίημα για σένα
Από φύκια που ξέβρασε η παλίρροια.
Πρόφερα τους στίχους μου στον άνεμο
Κι ο άνεμος τους φύσηξε προς τα πίσω.
Αυτό είναι το τελευταίο μου ποίημα,
Είναι εκεί έξω στην ακρογιαλιά
Για να το στρέψει η πρώτη ψηλή παλίρροια,
Και να το παρασύρει σε απόσταση
Που να μην μπορεί κανείς να το φτάσει.
[Alistair Campbell: Νεοζηλανδός ποιητής. Γεννήθηκε το 1925 και πέθανε το 2009. Θεωρείται ένας απ’ τους σημαντικότερους λογοτέχνες της Νέας Ζηλανδίας. Εκτός από ποίηση έγραψε θεατρικά έργα και πεζογραφήματα]
