Γυρνώ τον καθρέπτη της ιστορίας στο πρόσωπό μου για ν’ αντικρίσω αυτό που με βιάση ή στάσιμη σιωπή, με ήλιους μπόλικους κι αμέτρητους χειμώνες, οδηγεί την ανάγκη για αιώνια πνοή σε ανάγκη για πνοή τελευταία.
Διάφανος στέκομαι ’μπρος του.
Και να τι βλέπω: εμένα. Και να ποιος είμαι, είμαι εγώ:
Δίπλα στου τόπου ετούτου το Μέγα Δένδρο
ένα λουλούδι τοσοδούλικο που δεν υπάρχει
κι είναι θαρρώ μωβ ή γαλάζιο
κι ανοίγει το άνθος του στον ήλιο μια φορά τη μέρα
κάθε μέρα
και δεν υπάρχει.
[Από το βιβλίο Reflexiones en un sacro jardín marino / Στοχασμοί σ’ ιερό θαλασόκηπο, δίγλωσση έκδοση ελληνικά-ισπανικά, σε απόδοση Βασιλικής Ρούσκα και Emmanuel Vinader, εκδ. Pigmalión, Mαδρίτη 2015. Φωτογραφία: Ben Zank.]
