Μετάφραση: Κώστας Λιννός
ΑΝΤΙΚΑ / ΑNTIQUE
Πνίγηκα στη φωτιά του να σε έχω, κάηκα
Στον ποταμό του να μην σε έχω, ζήσαμε
Μαζί για ώρες σ’ ένα σπίτι με χίλια δωμάτια
Κι ήμασταν χωρισμένοι για χίλια χρόνια.
Δέκα λεπτά πριν μεγαλώναμε τα παιδιά μας που καλύπτουν
Τη γη κι έχουν ξεχάσει πως υπήρξαμε.
Δεν ήταν μάγια, δεν ήταν μια σκάλα προς την τελειότητα,
Ήταν αυτό το κρύο φως του ήλιου πέφτοντας σε τούτη τη ζεστή γη.
Όταν εγώ άλλαξα εσύ πήγες στην Κόλαση. Όταν το καράβι σου
Έφυγε απ’ τη μάχη σ’ ακολούθησα κι έχασα τον κόσμο
Δίχως τύψεις αλλά με θυελλώδεις αλληλοκατηγορίες.
Κάποια μέρα μακριά κάτω σ’ αυτό το διάδρομο του τρόμου το μέλλον
Κάποιος που αγοράζει τούτη την εικόνα σου για την κορνίζα
Από ένα πάγκο σε μια φθίνουσα πόλη, θα μελετήσει το πρόσωπό σου
Και θ’ αποφασίσει να το κρύψει για λίγο ακόμα περισσότερο
Από τα νερά της ανωνυμίας, απ’ τα οξέα της ανάσας.
[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ο πίνακας είναι του Alex Katz.]
