Τα θερινά αετώματα
Ο τελευταίος παραθεριστής απόψε μας αποχαιρετά. Σε λίγη ώρα, στο μέσον αυτού του απογεύματος θα βυθιστεί στ’ αρχαία νερά. Έπειτα ένα μεταξωτό, τα χνάρια στις όχθες και η προπολεμική μοτοσικλέτα μ΄αναμμένο το καντράν και τ΄απέραντα, γραμμένα χιλιόμετρα. Ο τελευταίος παραθεριστής συνιστά πλέον ένα πρόσωπο μυθολογικού χαρακτήρα. Κάτι ανάλογο με τ’ ακροκέραμα, τ’ ανθέμια, τις μαρμάρινες προτομές, τους γρύπες, τα ερωτικά συμπλέγματα της πρώτης μας νεότητας. Ο τελευταίος παραθεριστής αναχωρεί μες στ’ ολοπόρφυρο τέλος του καλοκαιριού, πάντα ξένος προς το θάνατο, ελεύθερος πάντα.
Γιάντζελα
Χτύπησε πάνω στο ηχείο της νύχτας και χάθηκε. Απέμειναν όρθιες και μόνες εκείνες οι παλιές, αειθαλείς οθόνες. Απ’ όλο αυτόν τον σπαραγμό, απ’ αυτήν την τόση μοναξιά τίποτε δεν σώθηκε. Μονάχα μια γερασμένη επιγραφή.
Άντζελα λοιπόν, των παλιών, σβησμένων φωτισμών να σέρνεις μεσημέρια και μεσημέρια την ανημποριά της αρχαίας ηλικίας σου.
Αρχαίοι πορτοκαλεώνες
Εδώ ακριβώς που σήμερα υψώνεται η τοπική υπηρεσία εξυπηρετήσεως των πολιτών, εδώ ακριβώς υπήρξε κάποτε ένα πηγάδι και τα πυκνά σώματα των δέντρων. Εδώ ακριβώς έχω για πάντα αφήσει το παιδικό μου πρόσωπο. Άγριοι, περασμένοι κήποι της καρδιάς και αδερφοί και ελεύθερα των ονείρων μου πεδία. Αύριο θα μας πνίγουν οι ίδιες πόλεις, οι επισκέπτες της Κυριακής, τ’ άσπρα σπίτια των φίλων και οι αρχαίες, παράκτιες μνήμες.
Αυτά λοιπόν τα τοπία απρόσιτα και μακρυσμένα θ’ απομείνουν, καθώς η επιθυμία μου για πάντα θα στοχεύει απ’ την καρδιά ως το τέλος τ΄ουρανού.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Fulvio Roiter.]
