frear

Αμπραμοβίτς – του Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης

Απόψε, όχι μακριά απ’ την κορυφή του λόφου Σαιν-Πιερ, μια στιβαρή και χαρούμενη ελληνική μουσική έρχεται να μας αποκαλύψει ότι ο θάνατος είναι πιο αναληθοφανής απ’ τη ζωή κι ότι, κατά συνέπεια, η ψυχή επιζεί όταν το σώμα της γίνεται χάος. Αυτό σημαίνει ότι η Μαρία Κοδάμα, η Ιζαμπέλ Μονέ κι εγώ δεν είμαστε τρεις, όπως νομίζαμε. Είμαστε τέσσερις, αφού είσαι κι εσύ μαζί μας, Μωρίς. Ήπιαμε κόκκινο κρασί στην υγειά σου. Δε μας έλειψε η φωνή σου ή το άγγιγμά σου, μήτε η ανάμνησή σου. Ήσουν εκεί, σιωπηλός και χαμογελαστός το δίχως άλλο, βλέποντας με πόση έκπληξη και δέος συνειδητοποιήσαμε αυτό το τόσο πασίγνωστο, ότι κανείς δεν πεθαίνει. Ήσουν εκεί, πλάι μας, κι ήταν μαζί σου τα πλήθη αυτών που κοιμούνται μετά των πατέρων τους, όπως διαβάζουμε στις σελίδες της Βίβλου σου. Μαζί σου ήταν τα πλήθη των ίσκιων που ήπιαν στο λάκκο μπροστά στον Οδυσσέα, κι ο ίδιος ο Οδυσσέας, κι όλοι όσοι υπήρξαν ή φαντάστηκαν αυτούς που υπήρξαν. Όλοι ήταν εκεί: και οι δικοί μου πατέρες κι ο Ηράκλειτος και ο Γιόρικ. Δε γίνεται να πεθαίνει μια γυναίκα ή ένας άντρας ή ένα παιδί που υπήρξαν τόσα καλοκαίρια και τόσα φύλλα, τόσα βιβλία και τόσα πουλιά, τόσα πρωινά και τόσες νύχτες.

Απόψε, μπορώ να κλάψω σαν άντρας, μπορώ να νιώσω να κυλούν δάκρυα στα μάγουλά μου, γιατί τώρα ξέρω πως δεν υπάρχει τίποτα στη Γη που να μην είναι θνητό και να μη ρίχνει τη σκιά του. Απόψε, Αμπραμοβίτς, μου είπες χωρίς λόγια πως πρέπει να μπούμε στο θάνατο όπως μπαίνουμε σε μια γιορτή.

[Άπαντα τα πεζά, εισαγωγή-μετάφραση-σημειώσεις: Αχιλλέας Κυριακίδης, Πατάκης, Αθήνα 2014. Ζωγραφική: Gabriel Pacheco.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly