Φοβάμαι
Και φοβάμαι… σου λέω…
Φοβάμαι κάθε φορά που αντικρίζω άνθρωπο στα μάτια.
Κάθε φορά που τα μάτια τους αποφεύγουν τα δικά μου.
Φοβάμαι τους στίχους που μου λένε την αλήθεια
και τα χέρια που μένουν άδεια,
τα γόνατα που λυγίζουν
και τον ουρανό που φαίνεται τόσο μακρινός.
Φοβάμαι το ναρκωτικό που πια δεν με αγγίζει
γιατί οι αισθήσεις μου είναι νεκρές.
Πονάει η πλάτη μου απ’ τους λιθοβολισμούς.
Κάθομαι σε ένα θρανίο να μάθω τη λέξη “ζωή”
και το μάθημα πάντα μένει στα μισά…
Δεν μπορώ να διαβάσω,
δακρύζουν τα μάτια μου και τυφλώνομαι.
Θα βάλω φωτιά στις σελίδες που μιλούν για σένα και για μένα,
τίποτα δεν μπορεί να μας αποτυπώσει.
Ακούω έναν εκκωφαντικό θόρυβο.
Είναι ο φόβος που χτυπάει βίαια από ντουβάρι σε ντουβάρι
προσπαθώντας να δραπετεύσει.
Φοβάμαι τα ίδια μου τα μάτια, που προσπαθώ να τα ανοίξω
κι όλο κλειστά μένουν.
Η ψυχή μου κρεμασμένη σε ένα δέντρο
και οι γύπες κάνουν πάρτυ.
Kλέφτες
Θλίβομαι…
Τώρα πια έχω μάθει τους ανθρώπους, γιατί συνεχίζω να τους αποζητώ;
Aυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα αλλά ούτε και για αυτούς.
Ένας πλανήτης κορμιά χωρίς ψυχές.
Κάθε φορά που μου χτυπούν την πόρτα, την ανοίγω σαν μικρό ανόητο παιδί
και κάθε φορά μου κλέβουν ό,τι βρουν μπροστά τους.
Άλλες φορές την ψυχή μου που την αφήνω ξεσκέπαστη πάνω στο πάτωμα
και άλλες φορές το κορμί μου που κείτεται αδειανό πάνω στο κρεβάτι.
Κλαίω…
Τώρα πια θα έπρεπε να έχω μάθει τους ανθρώπους, γιατί συνεχίζω να τους αγαπώ;
Kαι εσύ που εισέβαλες μέσα στο σπίτι μου θα έπρεπε να δείξεις λίγη συμπόνια.
Δεν είδες ότι δεν μου είχαν αφήσει πολλά;
[Φωτογραφία: Vivian maier.]
