Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΙΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
Αργά τις νύχτες θα επιστρέψουν και πάλι
Για να τελειώσουν ό,τι άρχισαν πριν από εκατόμβες πρωινών
Όπως εκείνο το αληθινό σπίτι από κιμωλία
Τους χιλιάδες εξώστες
Τους λαμπρούς φωτισμούς
Αρχιτεκτονικές αγαπημένες των νερένιων κιονόκρανων,
Μουσικές των αετωμάτων
Που φλέγεστε και αντέχετε πίσω από δειλές λάμπες
Θεάτρων γκρεμισμένων
Το πρωί τίποτε δεν θα μαρτυρά όλον αυτόν τον έρωτα
Αφού εσύ, πάντα απελπισμένη και ωραία
Θα βαδίζεις και πάλι ανάμεσα στους σπασμένους καθρέφτες της ζωής σου
Έξω απ΄το φως, έξω απ΄το φως.
ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ
Αυτές τις μέρες σε θυμάμαι
Που περνούσες με το πενηνταράκι σου
Προσηλωμένος στους δρόμους
Στο τιμόνι σου κρεμασμένη σαν μπαλόνι
Η καινούρια μέρα
έφευγε μαζί σου προς τον ουρανό
Όταν ξαφνικά
σ΄εκείνη τη διασταύρωση που κατοικούν
Οι νεκροί επαναστάτες
Όταν βαθιά μες στη νύχτα
Που κατοικούν πάντα οι νεκροί επαναστάτες
Εσύ εγκατέλειψες τη θέση σου
Πίνοντας όλο τον υδράργυρο του κόσμου
Αυτοί οι υπέροχα προσεκτικοί
Που συνωστίζονταν εμπρός απ’ τα λευκά τους θέατρα
Αυτοί που τόσα χρόνια κρατήθηκαν μακριά
Απ΄τ΄άνθισμα της θάλασσας κύριε Νίκο.
Αυτοί
Τίποτε δεν γνωρίζουν για σένα, τίποτε.
ΟΙ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ
Τα παιδιά που ελεύθερα δοκιμάζουν την αντοχή των λέξεων
Εσύ που δεν θα φανείς ποτέ στην είσοδο του σαλονιού
Μες στην επιβλητική παράταξη των πραγμάτων
Για να μπορώ επιτέλους ν΄αντέξω
Αυτά τα παιδικά γέλια που κοιμούνται αιώνες τώρα στους φωταγωγούς
την παράφορη αγάπη μου για τις νύχτες τις απρόσιτες
Και ακόμη, αυτές τις σπαρμένες σκηνές εκστρατείας που αλλάζουν σχήμα με τον άνεμο
Σκηνές ενός σεισμού παλιού που άφησε σημάδια,
Εκδορές αξεπέραστες.
[Πρώτη δημοσίευση. Ζωγραφική: Markus Lüpertz. Αυτές τις μέρες (17.4-19.7) παρουσιάζονται έργα του σε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης του Παρισιού.]
