Μετάφραση: Δημήτρης Αγγελής
Αυτή τη φορά δεν
θά ’ρθουν, Κάτουλε,
οι ενδεκασύλλαβοι.
Παρ’ όλο που αδειάζεις τα μπουκάλια μέχρι το βάθος των ματιών
και καταδιώκεις σε όλους τις σωλήνες τις τελευταίες σημειώσεις και τον λαδερό τίτλο με τον οποίο αποχαιρετά η νύχτα,
θα καταφέρεις μόνο ως απάντηση το ίδιο σου το σάλιο πέφτοντας μέσα στη μέρα,
το άδειο, την επιθυμία, το λεπτό άπειρο που μεσολαβεί ανάμεσα σε λέξη και λέξη
καθώς τα πράγματα σου παραδίδουν τη φωτεινή απούσα πλάτη τους. Φόβος. Φόβος
ή, απλώς, η σκιαγράφηση μιας παντομίμας έτοιμης να διακοπεί
σαν την αδύναμη κλωστή μίας ανάμνησης.
Το φιλί, το χάδι, η καθυστέρηση και το στήθος
σχεδόν μια δωδεκάδα από ναυάγια, άρρωστα όνειρα από πίσσα και πληγωμένα ακορντεόν,
η αψεγάδιαστη γεωμετρία του θανάτου στο ημίψηλο του Φρεντ Ασταίρ
‒λέξη και λέξη‒ και όλα ναυαγισμένα σε μια χούφτα νησιά άγνωστα μεταξύ τους
ένα πηγαινέλα γερμένων φτερών μ’ ένα στοιχειώδες βάθος θυμού,
χωρίς λύση,
χωρίς να βρίσκεις το κατάλληλο πλήκτρο, την απαραίτητη κοτσίδα
που θέτει σε λειτουργία, ακόμα μια φορά, αυτό το μικρό και γλυκό και υπάκουο ρητορικό ζώο.
Υπάρχει ένας μύχιος πάταγος προσωπίδας.
Η βεβαιότητα του υποταγμένου στην κακοκαιρία κόσμου.
Ο μεγάλος κόσμος όπου βρέχει ή λεσβιάζει
Και σε κάθε νεκρή, αδιόρθωτη συλλαβή
η αρωματισμένη ενοχή των μη με λησμόνει.
[Από τη συλλογή του Juan Manuel Macías (Cartagena, 1970) Tránsito, DVD Ediciones, Barcelona 2011.]
