frear

Δύο ποιήματα – του Ζουζέ Λουίς Πεϊσότου

Μετάφραση: Νίκος Πρατσίνης

1.

την ώρα που στρωνόταν το τραπέζι, ήμασταν πέντε:
ο πατέρας μου, η μητέρα μου, οι αδερφές μου
κι εγώ. μετά, η μεγαλύτερη αδερφή μου
παντρεύτηκε. μετά, η μικρότερη αδερφή μου
παντρεύτηκε. μετά, πέθανε ο πατέρας μου. σήμερα,
την ώρα που στρωνόταν το τραπέζι, είμαστε πέντε,
εκτός από τη μεγαλύτερη αδερφή μου που είναι
στο σπίτι της, εκτός από τη μικρότερη αδερφή
μου που είναι στο σπίτι της, εκτός από τον πατέρα
μου, εκτός από τη χήρα τη μητέρα μου. κάθε ένας
τους είναι μια κενή θέση στο τραπέζι αυτό όπου
τρώω μόνος. αλλά θα εξακολουθήσουν να είναι εδώ.
την ώρα που στρώνεται το τραπέζι, θα είμαστε πάντα πέντε.
όσο ένας από μας βρίσκεται εν ζωή, θα είμαστε
πάντα πέντε.

2.

Γερανοί στις προκυμαίες ξεφορτώνουν εμπορεύματα κι εγώ σ’ αγαπώ.
Ασυντρόφευτοι άνθρωποι περπατούν στις λεωφόρους κι εγώ σ’ αγαπώ.
Ηλεκτρικές σιωπές σπιθοβολούν μέσα στις μηχανές κι εγώ σ’ αγαπώ.
Καταστροφή ενάντια στο χάος, καταστροφή ενάντια στο χάος κι εγώ σ’ αγαπώ.
Καθρεφτίσματα κορμιών παραμορφώνονται στις βιτρίνες κι εγώ σ’ αγαπώ.
Γερνάνε χρόνια μες στη λησμονιά των αποθηκών κι εγώ σ’ αγαπώ.
Όλη η πόλη πορεύεται προς τη νύχτα κι εγώ σ’ αγαπώ.

[από τα Ποιήματα, εισαγωγή-μετάφραση Νίκος Πρατσίνης και Εργαστήριο συλλογικής μετάφρασης, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2013. Η φωτογραφία είναι του έξοχου Ηλία Μπουργιώτη.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr
%d bloggers like this: